Showing posts with label ლექსები. Show all posts
Showing posts with label ლექსები. Show all posts

Tuesday, March 2, 2010

. . .



მოგაგონდება და მაინც იტირებ,
გული მარტოობას ბოლოს შეეჩვევა,
გონება უსწრებს ამ გულის ტკივილს,
ცაც ატირდება და ჩემთვის იტირებს.

ცხოვრება გაივლის და ბოლოს მიხვდები,
და გაგიჩნდება კვლავ ბევრი კითხვები,
მე აღარ ვიქნები, აღარც გიპასუხებ,
შენი ფიქრები ვეღარც მიმატოვებს.

და დროც გაივლის ჩემზე ძებნაში,
ვეღარ მიპოვი და კვლავ იწვიმებს
შენზე ვიფიქრებ, ეს გული ისევ ძგერს,
ამ ლექსის სტრიქონებს მე დღესაც შენთვის ვწერ...
                                                                                              /მირანდა გოგნაძე/

ოცნების ქარში


ქარმაც დაქროლა ეს ლოდინი დარჩა ლოდინად,
გაყინულ გულში სანთლით დადის ჩუმი ნიავი,
უიღბლო სიტყვები თავის წუხილს დასდევენ დარდად,
შენი სიტყვების მე გულუბრყვილო ბავშვივით მწამდა.

მე შენ გეტრფოდი შენ იყავი ჩემი ძღვის სივრცე,
შენი წუხილი მაფიქრებდა ამ ცხოვრებაზე,
ვერ ვხსნიდი რატომ რას  ხარობდი ყყველაზე მეტად,
ჩენს მეგობრებში შენი სახე მე მყავდა კერპად.

შენ დაგეძებდი, შენ გეძებდი მე ყველა ქალში,
შენი ფიქრებით მსურდა მეფიქრა ოცნების ქარში,
შენი სიტყვები დაჰქროდა დროში როგორც მზის სხივი,
მე ეხლაც მახსოვს ამის კითხვის დროს როგორც მიღიმი.

. . .

 თუ გულმა გულის ხმა ვერარ გაიგო,
თუ შენი სიტყვა მე არარ მესმის,
შენ არ იფიქრო რომ დარჩი მარტო,
აღარ იტირო შენ ეს არ გშვენის.

გახსოვდეს შენ, რომ არ გავხარ ყველას,
შენ ხარ დიადი და ერთადერთი,
ამ ცხოვრებში იპოვე კუთხე,
ამ ცხოვრებაში ჰპოვე ადგილი.

მე სულ ვერ ვიქნები, ოდესმე წავალ,
და გავუყვები ვარდისფერ ღრუბლებს,
მაინც ვიცოცხლებ მე შენს ფიქრებში,
რისი თქმაც მინდა ამას მიხვდები.

. . .



ისევ დაიწყეს ჭადრებმა ჩურჩული,
ისევ აღელდნენ ლურჯი ტალღები,
ისმის შორიდან ზვირთების თარეში
მე ისევ ვზივარ მარტო ღამეში.

გული კი ისევ ყვებოდა რიტმას,
მოგონებებიც მოჰქონდა წვიმას
ტალღების ხმაურში მელანდებოდი
მე ისევ მარტოდ გელოდებოდი.

სანაპიროსთან ღამე წვებოდა,
მოგონებებსაც თეთრად ათოვდა,
ფერმკრტალი შუქი შენს სახეს ჰგავდა,
რაღაც უსასრულო შორს მაინც ჩანდა.

. . .


როცა მთვარე ამოვა ცაზე,
და როცა კარი შეგიპყრობს სულით
როცა ვარსკვლავიც აღარ იქნება
არც მე ვიქნები, ინანებ გულით.

მაშინ წამოვა ცრემლების წვიმა,
და მარტოობაც ქუჩებს დნამავს,
დავრჩები მარტო, ინანებ წუთებს,
მე კი ღამეში გავყვები ქუჩებს.
წავალ, ბოლოჯერ გავყვები მთვარეს,
ის გამინათებს ცხოვრების ბილიკს,
შენ მაინც იფიქრებ რა იყო გუშინ,
ვერ დაივიწყებ ამ გულის ტკივილს.

გულიც აძგერდა, დროც კი გაჩერდება,
წამები თითქოს სადღაც გაილევა,
უჩემოდ მალე გავა ცხოვრებაც,
მაგრამ ის არასდროს განმეორდება.

იანვრის თოვლი



იანვარს თოვდა, და ისევ თოვდა
ლამაზად ათოვდათ სიონს და ქუჩებს,
ათოვდათ ძეგლებს, ათოვდა ვაჟას,
და გულიც თითქოს ამ წარსულს გავდა.

გზა იყო ფართო და უსასრულო
და მიჰყვებოდა მას  ერთი მოხუცი
მას აწუხებდა დარდი რაოდენ
ეს იყო გზა სასაფლაოსკენ.

იყო ზამთრის პირველი ღამე,
იყო დარდი და მწუხარებაც
სასაფლაოსკენ გზას შუქი ჰქონდა,
და მაინც ჩუმად და ნაზად თოვდა.

მოხუცი მდუმარედ გზას მიჰყვებოდა,
იჯდა სატრფოს წინ მუხლდაჩოქილი,
მოხუცის ცრემლი მის საფლავს ამკობდა,
საფლავს და მოხუვს კი თეთრად ათოვდათ.

ფერიცვალება


დღეს დაიფარა ზეცა ღრუბლებით
დღეს იყო ჩემი ფერიცვალება
ვხედავდი ჩუმად როგორ უსმენდი                                                                                
გაყინულ გულით სულის წვალებას.
ჩემი ცხოვრება თურმე ბრძოლაა                     
ბრძოლა გულსა და გონებას შორის
ჩემი ფიქრები გულის მონაა
ტკივილით სავსე სულში რომ მოქრის.
დღეს თუ გავიძლებ ცხოვრების დასჯას
დღეს თუ ავიტან განკითხვას  ბედის,
მე ისევ შევძლებ ბილიკზე გავლას
ბილიკზე რომელიც ყველაფერს შეცვლის.
დღეს დაიფარა ზეცა ღრუბლებით
დღეს იწყეს რეკა თურმე ზარებმა,
კიდევ ბევრი რამ მრჩება უთქმელი
უბრალოდ იყო ფერიცვალება...
                                                                                              /ხატია წიკლაური/

. . .



კვლავაც კიოდა ქუჩაში ქარი
და სიმარტოვის ფიქრები ძრწოდა
კიბეზე იჯდა მდუმარედ ბავშვი
და ჩუმ ოცნებებს ეფერებოდა.
მას ჰქონდა გული ტკივილით სავსე
მოგონებებიც დიდხანს ათოვდა
გულში იკლავდა,არას ამბობდა.
მერე რა რომ ის იყო ბავშვი
ისიც ყველაფერს ნათლად ხედავდა
მასაც სხვასავით სტკიოდა გული
თუმცა ტირილსაც ვეღარ ბედავდა.
კვლავ გაჰკიოდა ბოროტი ქარი
მოგონებების გლოვა ისმოდა
ის იყო ბავშვი,უბრალო ბავშვი
რომელსაც ქვეყნად არვინ იცნობდა.
                                                                                              /ხატია წიკლაური/

. . .



როდესაც ღამე ხატავდა სევდას
სულში მღეროდნენ ჩემი ფიქრები
მხოლოდ ორ სიტყვას იმეორებდნენ
აღარ უყვარხარ,აღარ სჭირდები.
ოცნება ნაზად ავლებდა ხაზებს
თითქოს დახატულ სიყვარულს შლიდა
მე დავყვებოდი ტკივილით ლანდებს
მაშინ როდესაც ძალიან წვიმდა.
მაშინ როდესაც ძალიან წვიმდა
მაშინ როდესაც ზეცას სციოდა
მესმოდა გულში ჩურჩული ფიქრის
მესმოდა სული როგორ ტიროდა.
წვიმა კი ისევ ნამავდა ღამეს
მე ვეძებდი მდუმარე თვალებს
ჩუმად დავდევდი ოცნების ლანდებს
რომ არასოდეს არ დამეკარგე.
                                                                                              /ხატია წიკლაური/

წარსულის წვიმა



ხედავ ისევ წვიმს უჩვენოდ გარეთ
წვიმის წვეთებმა დანამეს მიწა
ჩვენ თუ გავივლით ნაწვიმარ გზაზე
ვიღაც ვარსკვლავებს დაგვაფენს ციდან.
და მე მოგიტან ვარდისფერ სხივებს
ცივი ხელებით დაგიკრეფ იებს, 
გაჩუქებ გულით მოქარგულ ფიქრებს
უსაზგვრო სიტყვებს და კამელიებს.
წარსულის თოვლი დაგათოვს თმაში                
ისევ იქნება უიღბლო წვიმაც                
შორს მოგონებებს გავყვებით ქარში                                        
და ალბათ წამებს დაგვითვლის ვიღაც.   
                                                                                              /ხატია წიკლაური/   

. . .



ცივ ცრემლებს დაღვრის ნოემბრის წვიმა                        
სიო შეაკრთობს ცეცხლისფერ ქუჩას   
ქარი მოუტანს გაყინულ ფიქრებს  
ჭაობის პირას სევდიან მუხას     
მე ახლა მესმის ტალღების ღელვა          
ფოთლები ცეკვავს ცეცხლისფერ ზღვაში  
ხმას ამოიღბს ბოროტი ქარი  
გაფანტავს ფოთლებს უაზროდ ცაში           
და მეც გავყვები ნაჩუქარ ფიქრებს           
ფოთლები ყვითელ ოცნებებს გავდნენ           
მე მეშინია მარტოკას ცაში     
ფიქრები შენზე ოცნებად დარჩნენ.
                                                                                              /ხატია წიკლაური/
Related Posts with Thumbnails