. . .

მოგაგონდება და მაინც იტირებ,

გული მარტოობას ბოლოს შეეჩვევა,

გონება უსწრებს ამ გულის ტკივილს,

ცაც ატირდება და ჩემთვის იტირებს.

ცხოვრება გაივლის და ბოლოს მიხვდები,

და გაგიჩნდება კვლავ ბევრი კითხვები,

მე აღარ ვიქნები, აღარც გიპასუხებ,

შენი ფიქრები ვეღარც მიმატოვებს.

და დროც გაივლის ჩემზე ძებნაში,

ვეღარ მიპოვი და კვლავ იწვიმებს

შენზე ვიფიქრებ, ეს გული ისევ ძგერს,

ამ ლექსის სტრიქონებს მე დღესაც შენთვის ვწერ...

                                                                                              /მირანდა გოგნაძე/

ოცნების ქარში

ქარმაც დაქროლა ეს ლოდინი დარჩა ლოდინად,

გაყინულ გულში სანთლით დადის ჩუმი ნიავი,

უიღბლო სიტყვები თავის წუხილს დასდევენ დარდად,

შენი სიტყვების მე გულუბრყვილო ბავშვივით მწამდა.

მე შენ გეტრფოდი შენ იყავი ჩემი ძღვის სივრცე,

შენი წუხილი მაფიქრებდა ამ ცხოვრებაზე,

ვერ ვხსნიდი რატომ რას  ხარობდი ყყველაზე მეტად,

ჩენს მეგობრებში შენი სახე მე მყავდა კერპად.

შენ დაგეძებდი, შენ გეძებდი მე ყველა ქალში,

შენი ფიქრებით მსურდა მეფიქრა ოცნების ქარში,

შენი სიტყვები დაჰქროდა დროში როგორც მზის სხივი,

მე ეხლაც მახსოვს ამის კითხვის დროს როგორც მიღიმი.

. . .

 თუ გულმა გულის ხმა ვერარ გაიგო,

თუ შენი სიტყვა მე არარ მესმის,

შენ არ იფიქრო რომ დარჩი მარტო,

აღარ იტირო შენ ეს არ გშვენის.

გახსოვდეს შენ, რომ არ გავხარ ყველას,

შენ ხარ დიადი და ერთადერთი,

ამ ცხოვრებში იპოვე კუთხე,

ამ ცხოვრებაში ჰპოვე ადგილი.

მე სულ ვერ ვიქნები, ოდესმე წავალ,

და გავუყვები ვარდისფერ ღრუბლებს,

მაინც ვიცოცხლებ მე შენს ფიქრებში,

რისი თქმაც მინდა ამას მიხვდები.

. . .

ისევ დაიწყეს ჭადრებმა ჩურჩული,

ისევ აღელდნენ ლურჯი ტალღები,

ისმის შორიდან ზვირთების თარეში

მე ისევ ვზივარ მარტო ღამეში.

გული კი ისევ ყვებოდა რიტმას,

მოგონებებიც მოჰქონდა წვიმას

ტალღების ხმაურში მელანდებოდი

მე ისევ მარტოდ გელოდებოდი.

სანაპიროსთან ღამე წვებოდა,

მოგონებებსაც თეთრად ათოვდა,

ფერმკრტალი შუქი შენს სახეს ჰგავდა,

რაღაც უსასრულო შორს მაინც ჩანდა.

. . .

როცა მთვარე ამოვა ცაზე,

და როცა კარი შეგიპყრობს სულით

როცა ვარსკვლავიც აღარ იქნება

არც მე ვიქნები, ინანებ გულით.

მაშინ წამოვა ცრემლების წვიმა,

და მარტოობაც ქუჩებს დნამავს,

დავრჩები მარტო, ინანებ წუთებს,

მე კი ღამეში გავყვები ქუჩებს.

წავალ, ბოლოჯერ გავყვები მთვარეს,

ის გამინათებს ცხოვრების ბილიკს,

შენ მაინც იფიქრებ რა იყო გუშინ,

ვერ დაივიწყებ ამ გულის ტკივილს.

გულიც აძგერდა, დროც კი გაჩერდება,

წამები თითქოს სადღაც გაილევა,

უჩემოდ მალე გავა ცხოვრებაც,

მაგრამ ის არასდროს განმეორდება.

იანვრის თოვლი

იანვარს თოვდა, და ისევ თოვდა

ლამაზად ათოვდათ სიონს და ქუჩებს,

ათოვდათ ძეგლებს, ათოვდა ვაჟას,

და გულიც თითქოს ამ წარსულს გავდა.

გზა იყო ფართო და უსასრულო

და მიჰყვებოდა მას  ერთი მოხუცი

მას აწუხებდა დარდი რაოდენ

ეს იყო გზა სასაფლაოსკენ.

იყო ზამთრის პირველი ღამე,

იყო დარდი და მწუხარებაც

სასაფლაოსკენ გზას შუქი ჰქონდა,

და მაინც ჩუმად და ნაზად თოვდა.

მოხუცი მდუმარედ გზას მიჰყვებოდა,

იჯდა სატრფოს წინ მუხლდაჩოქილი,

მოხუცის ცრემლი მის საფლავს ამკობდა,

საფლავს და მოხუვს კი თეთრად ათოვდათ.